De ziekte van La Peyronie is een verworven aandoening die wordt gekenmerkt door de vorming van een stijve, vezelige plaque in het albugineus membraan van de corpus cavernosum, wat leidt tot een vervorming van de penis bij een erectie.
Deze plaque beperkt de uitzetting aan één kant van de corpus cavernosum en kan een kromming, een afwijking en soms een verkorting, een verdunning of een inkeping veroorzaken. Het gaat om een mechanische aandoening die het gevolg is van een plaatselijk fibrotisch proces.
De albuginea is een vezelachtige structuur die de corpus cavernosum omgeeft en normaal gesproken zorgt voor een gelijkmatige uitzetting tijdens een erectie. Bij de ziekte van La Peyronie kunnen verschillende processen een rol spelen:
Deze plaque verhindert een symmetrische uitzetting van de corpus cavernosum en veroorzaakt zo een mechanische vervorming tijdens de erectie. De hinder kan variëren naargelang de fase van de ziekte, de mate van kromming, de locatie van de plaque en het al dan niet aanwezig zijn van een bijbehorende erectiestoornis.
Overzicht van de ziekte van La Peyronie
Vroegtijdige behandeling kan het verloop beïnvloeden.
De behandeling hangt af van de fase, de mate van kromming, de functionele gevolgen en de vraag of er al dan niet sprake is van een bijkomende erectiestoornis.
Psychologische gevolgen
De ziekte van La Peyronie heeft een bijzonder grote psychologische impact. Patiënten kunnen last hebben van:
Veel patiënten stellen het raadplegen van een arts uit uit schaamte of omdat ze de aandoening bagatelliseren. Een geleidelijke behandeling maakt het daarentegen mogelijk de situatie te normaliseren en passende oplossingen aan te bieden.
De behandeling kan verschillende complementaire benaderingen omvatten. De keuze hangt af van het stadium van de ziekte, de mate van kromming, de functionele beperkingen en de vraag of er sprake is van een daarmee samenhangende erectiestoornis.
In bepaalde situaties kan worden voorgesteld om de situatie in de gaten te houden, afhankelijk van de ontwikkeling en de gevolgen.
Afhankelijk van het stadium en de situatie kunnen medische behandelingen worden overwogen.
Intralésionele injecties of, in bepaalde gevallen, een regeneratieve aanpak kunnen worden overwogen.
Mechanische strategieën spelen een belangrijke rol in zowel progressieve als conservatieve strategieën.
Mechanische methoden: stretcher en vacuüm
De penisextender oefent een gecontroleerde longitudinale trekkracht uit op de penis. Deze trekkracht stimuleert een geleidelijke weefselhermodellering door mechanische aanpassing van de vezels. 
In bepaalde situaties kan de combinatie van:
deel uitmaken van een geleidelijke conservatieve behandeling. Deze aanpak is gebaseerd op regelmaat en geleidelijkheid.
Afhankelijk van de klinische situatie kan de strategie gericht zijn op een gecombineerde behandeling, een tractiebehandeling of een mechanische behandeling die gericht is op het behoud van de bloedvaten en de soepelheid van het weefsel.
Het wordt aanbevolen om een arts te raadplegen wanneer:
Een vroegtijdige evaluatie maakt het mogelijk om de meest geschikte aanpak te kiezen, afhankelijk van het stadium van de aandoening, de mate van kromming en de functionele gevolgen.
Ja. Zonder behandeling kan de kromming verergeren, de verkorting toenemen en de gevolgen voor het seksuele leven groter worden.
Ja. De ziekte verloopt doorgaans in een actieve ontstekingsfase, gevolgd door een stabiele fibrotische fase.
Nee. De behandeling kan, afhankelijk van het geval, bestaan uit observatie, medische behandelingen, injecties, mechanische hulpmiddelen of een operatie.
De extensor oefent een gecontroleerde trekkracht in de lengterichting uit om het weefsel geleidelijk te hervormen, met als doel de kromming te verminderen, de lengte te behouden en de symmetrie te verbeteren.
Ja. Het vacuüm zorgt voor een gelijkmatige uitzetting van de zwellichamen, verbetert de zuurstoftoevoer naar het weefsel, helpt de soepelheid te behouden en kan bijdragen aan de behandeling van daarmee gepaard gaande erectiestoornissen.
